آن روزها    سحرگاهان   با  این ابیات از خواب بر می خاستم و درس  می خواندم:   

            بخوان به نام گل سرخ در سحاری شب    که باغ ها همه بیدار و بارور گردند 

           بخوان دوباره بخوان تا کبوتران سپید           به آشیانه خونین دوباره برگردند  

              
          بخوان به نام گل سرخ در رواق سکوت        که موج و اوج طنینش ز دشتها گذرد


        پیام روشن باران زبام نیلی شب                که رهگذار نسیمش به هر کرانه برد


و اکنون  سحرگاهان  من و تو از خواب بر می خیزیم و هریک به سوئی میرویم.  

 من با لقبی بزرگ به گورستان دانش و آزادی می روم و تو به پژوهشگاه علم و فناوری. اما


                     ((چشم فراداها به راهه    راه سختی مانده در پیش)).

/ 1 نظر / 4 بازدید
سوبان

اندکی صبر سحر نزديک است! به بانو سلام برسانيد حضرت استاد!